Connect:

Για ποιά πατρίδα…

“Στην Ελλάδα οφείλουμε το πνεύμα μας και το σύνολο των αρετών μας”-Βολταίρος “Αυτή είναι η Ελλάδα και δεν αλλάζει”-Κώστας Σημίτης

Για ποιά πατρίδα…

 

Εδώ και περίπου 6 χρόνια, ζούμε μια παρατεταμένη οικονομική, πολιτική, κοινωνική και ηθική κρίση. Το επίπλαστο και κακεκτυπικό μοντέλο της μεταπολίτευσης, κατέρρευσε μαζί με την παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008. Τι ήταν μέχρι τότε η Ελλάδα? Ένα λαϊκιστικό, συντεχνιακά οργανωμένο και κακοδιοικούμενο κράτος, που επαναπαυόμενο στις βολικές δάφνες του Β Παγκοσμίου Πολέμου και στην-καίριας σημασίας-γεωστρατηγική του θέση, θεωρούσε ότι θα μπορούσε να φυτοζωεί αιωνίως, στηριζόμενο στον άκρατο δανεισμό και στις “υποχρεώσεις” των εταίρων του.

Εάν εξαιρέσει κανείς το όραμα του Κωνσταντίνου Καραμανλή, που φρόντισε για την είσοδο της χώρας στην τότε ΕΟΚ, ουδείς άλλος Έλληνας πρωθυπουργός, από όσους τον διαδέχθηκαν, προθυμοποιήθηκε να συγκρουστεί με τις καθεστηκυίες αντιλήψεις και την made in Greece παραδοσιοκρατία. Η πασοκική λαίλαπα της δεκαετίας του 80, διαμόρφωσε τον τύπο του σύγχρονου νεοέλληνα, του πολίτη που έχει μόνο δικαιώματα και ποτέ υποχρεώσεις. Ενδεικτικά απαριθμώ, αν και ο κατάλογος είναι ατελείωτος: α) Χτίζεις αυθαίρετο? Θα στο νομιμοποιήσω, επειδή έχεις επενδύσει επί αυτού τον μόχθο σου. β) Θέλεις αύξηση ή επίδομα? Το κράτος θα δανειστεί και θα σου τα δώσει, λόγω του ότι είσαι πολίτης αυτού του κράτους και συμμετείχες και εσύ στη στερέωση του πασοκικού οράματος. γ) Θέλεις επιδότηση? Φυσικά και θα τη λάβεις και μπορείς να την επενδύσεις όπου θέλεις. δ) Διορισμό στο δημόσιο? Δικαιούσαι να θεωρείς εαυτόν πολιτικά διωκόμενο, αφού δεν διορίστηκες επί των ημερών της “επάρατης δεξιάς”.

Όπως ήταν λογικό και επόμενο, το εν λόγω μοντέλο κατέρρευσε φυσιολογικά και νομοτελειακά. Κατά την προσωπική μου άποψη, ευτυχώς που κατέρρευσε και ηθικά. Μιλάμε για ένα κράτος αήθες και τερατόμορφο, που δεν προήγαγε την αρετή των πολιτών του, αλλά τη ρουφιανιά, τη μιζέρια, την αδιαφορία και τον αμοραλισμό. Κατάφερε η άρχουσα ελληνική πολιτική τάξη, να δομήσει ένα κράτος νέο-οθωμανικού τύπου, μια πολιτισμική δυστοπία, μια  Greekland. Πάλεψε για αυτό και εν τέλει τα κατάφερε. Και όλα αυτά εν ονόματι του κλέους των αρχαίων ημών προγόνων και της “οφειλής” της Δυτικού Κόσμου, στους αέναους αγώνες του έθνους.

Ώσπου μια ωραία πρωία, ο ελληνικός χάρτινος πύργος  συνετρίβη αναπότρεπτα, αφού ουδέποτε φρόντισαν οι κατασκευαστές του, αλλά και οι διαμένοντες σε αυτόν, να τον θωρακίσουν. Και στη θέση του πρόβαλε η (και) στερεοτυπική εικόνα μιας χώρας, που επαιτεί και εκλιπαρεί τους εταίρους της, να τη “διασώσουν”, ομνύοντας στην ευρωπαϊκή αλληλεγγύη και στον κοινό μας πολιτισμό. Ενίοτε επικαλούμαστε και τα ιστορικά τους λάθη, όπως πχ το ναζιστικό παρελθόν της Γερμανίας, χωρίς να μπαίνουμε σε διαδικασία διαλόγου για τα δικά μας ιστορικά και σύγχρονα λάθη, που έφτασαν την κάποτε όμορφη Ελλάδα, να μοιάζει με τη Νανά του Ζολά.

Απαιτούνται επομένως αλλαγές, καινοτομίες και μεταρρυθμίσεις, ώστε και η χώρα να αλλάξει και ο μεταπολιτευτικός κακεκτυπικός σχεδιασμός, που εσχάτως δοκιμάζεται, ράβεται και ξηλώνεται στο κινηματικό εργαστήρι της νεοφιλελεύθερης αριστεράς, να τεθεί οριστικά και αμετάκλητα στα κομματικά αρχεία της Κουμουνδούρου, της Συγγρού και της Χαριλάου Τρικούπη.

Κάποιες απλές προτάσεις επομένως, ώστε Αύριο, να καταστεί δυνατή, μια άλλη χώρα, όπως έγραψε κάποτε και η Σώτη Τριανταφύλλου

  • Μείωση μισθών και συντάξεων της τάξης του 2-5% από 1000-1500 ευρώ, του 10% πάνω από 1500 ευρώ και του 20%, από 2000 ευρώ και πάνω. Όταν οι μισθοί του ιδιωτικού τομέα, έχουν καταβαραθρωθεί στα επίπεδα των 600 ευρώ, είναι κοινωνικά ανάλγητο ένα κράτος, που προστατεύει μόνο τους δημοσίους υπαλλήλους.
  • Περιορισμός των δαπανών του δημοσίου. Δεν νοείται σήμερα δημόσια υπηρεσία να πληρώνει ενοίκια της τάξης των 10.000 ευρώ και πάνω, σε μηνιαία βάση και τα κτήρια κυριότητας δημοσίου, να μένουν ανοίκιαστα για χρόνια
  • Μακροχρόνια εκμίσθωση της ακίνητης περιουσίας του δημοσίου σε ιδιωτικά funds, ώστε επιτέλους να καταστεί εφικτή η αξιοποίησή της και να αυξηθούν τα έσοδα του κράτους
  • Δημιουργία κινήτρων, για την επάνοδο των Ελλήνων πτυχιούχων, που εργάζονται στο εξωτερικό. Π.χ. μια εφάπαξ επιδότηση της τάξης των 30.000 ευρώ, ώστε να επιστρέψουν στην πατρίδα τους και να στήσουν τη δικιά τους δουλειά. Φυσικά, θα πρέπει να υπάρχουν οι απαραίτητες ασφαλιστικές δικλείδες, ώστε να μην ξαναζήσουμε την Πασοκιάδα των eighties, όπου όλοι όσοι λάμβαναν επιδοτήσεις, τις χρησιμοποιούσαν κατά το δοκούν.
  • Μείωση της έμμεσης φορολογίας. Αποτελεί βασική αρχή της Πολιτικής Οικονομίας, ότι οι φόροι αυξάνονται, όταν αυξάνεται ο πλούτος και μειώνονται, όταν μειώνεται η κυκλοφορία του χρήματος. Ως αντισταθμιστικό μέτρο, μπορώ να θεωρήσω, μόνο τη διεύρυνση της φορολογικής βάσης.
  • Δημιουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων. Η ποιοτική διάχυση της εκπαίδευσης, ωφελεί ηθικά, κοινωνικά και πνευματικά την εκάστοτε κοινωνία.
  • Χωρισμός εκκλησίας και κράτους, έπειτα από δημοψήφισμα και εάν και εφόσον γίνει δεκτή η εν λόγω πρόταση.
  • Περιορισμός των αμυντικών δαπανών, τουλάχιστον κατά 100.000.000 ευρώ και χρήση των εν λόγω κονδυλίων, σε μέτρα κοινωνικής πρόνοιας

 

Για ποια πατρίδα επομένως. Για μια πατρίδα, που θα κάνει περήφανους τους μετέχοντες σε αυτήν και που δεν θα πριμοδοτεί το περιλάλητο δαιμόνιο της ελληνικής φυλής, αλλά το ήθος της και την αξιοπρέπειά της.

 

Tags:

Σχόλια